Ogrodzenia
Duże drapieżniki potrafią wysoko skakać i dobrze podkopywać się. Dlatego też skuteczne ogrodzenie powinno być wysokie (ok. 2,5 m), wytrzymałe i zagłębione na około 1 m w ziemię. Zamiast wkopywać w ziemię, można dolną krawędź siatki wywinąć na zewnątrz ogrodzenia i ułożyć na ziemi na odległość 1,2 – 1,5 m od ogrodzenia. Następnie należy przyłożyć leżącą część siatki darnią lub dużymi kamieniami, lub przytwierdzić kołkami. Siatka musi być jednak wytrzymała na rdzewienie i rozerwanie. Chodzi o to, by drapieżniki próbujące się podkopać pod ogrodzeniem, trafiały pazurami na siatkę.
Istniejące ogrodzenie siatkowe (dostatecznie wysokie), pod którym podkopywały się wilki, można usprawnić poprzez solidne dołączenie na dole starego ogrodzenia szerokiego na 2 m pasa siatki, który podobnie jak w nowym ogrodzeniu wywija się na zewnątrz, lub wkopuje.
Do budowy ogrodzenia można wykorzystać siatki do zabezpieczania upraw leśnych przed jeleniami i sarnami. Konstrukcje w pełni zabezpieczające inwentarz są kosztowne i możliwe do zastosowania tylko na ograniczonym obszarze. Rozwiązanie takie można wykorzystać do ogrodzenia niewielkiej zagrody, do której spędza się stado na noc.
W żadnym wypadku nie sprawdzają się jako zabezpieczenia drewniane koszary służące przechowywaniu owiec w nocy czy też płoty zapobiegające rozchodzeniu się stada poza obręb pastwiska. Ich niewielka wysokość, zazwyczaj do 1,3 m, nie stanowi dla drapieżników istotnej przeszkody.
Ogrodzenie siatkowe przystosowane do ochrony inwentarza przed wilkami
