Aktualności archiwum

Zagadkowa Niedziela z wilkami

2018-05-27 | Zagadkowa Niedziela z wilkami

Dr Robert Mysłajek był gościem prowadzonego przez red. Katarzynę Stoparczyk programu "Zagadkowa Niedziela" w Programie 3 Polskiego Radia. Tematem przewodnim audycji były wilki.

VI Ogólnopolska Studencka Konferencja Teriologiczna

2018-05-26 | VI Ogólnopolska Studencka Konferencja Teriologiczna

Stowarzyszenie dla Natury "Wilk" po raz kolejny objęło patronatem Ogólnopolską Studencką Konferencję Teriologiczną. Szósta edycja imprezy odbyła się 25-27 maja, w Centrum Nauk Biologiczno-Chemicznych Uniwersytetu Warszawskiego, jej organizacją zajęli się członkowie Koła Naukowego Biologów Terenowych UW: Kinga Stępniak, Iga Kwiatkowska, Kamil Dąbrowski i Maciej Ziemiński. Wśród członków Komitetu Naukowego Konferencji znaleźli się: prof. Ewa J. Godzińska z Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN, dr hab. Joanna Gruszczyńska z Wydziału Nauk o Zwierzętach SGGW, dr inż. Robert Mysłajek z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Wydziału Biologii UW oraz dr Michał Bogdziewicz z Wydziału Biologii Uniwersytetu A. Mickiewicza w Poznaniu. Konferencję otwarła dziekan Wydziału Biologii UW prof. Agnieszka Mostowska, a wykłady plenarne przedstawili dr hab. Rafał Kowalczyk - dyrektor Instytutu Biologii Ssaków PAN oraz dr hab. Nuria Selva z Instytutu Ochrony Przyrody PAN. Studencji zaprezentowali wiele interesujących referatów i plakatów, wśród których znalazły się także wystąpienia o wilkach, rysiach, niedźwiedziach i szakalach złocistych. Michał Figura ze Stowarzyszenia dla Natury "Wilk" zaprezentował referat poświęcony monitoringowi dużych drapieżników w obszarach Natura 2000 zachodniego skraju Karpat. Współtworzyliśmy także trzy plakaty, poświęcone ekologii wilka w Puszczy Drawskiej oraz Wigierskim Parku Narodowym, a także ochronie podkowców małych w Beskidzie Śląskim.

Artykuł o wilkach w Wigierskim Parku Narodowym

2018-05-24 | Artykuł o wilkach w Wigierskim Parku Narodowym

W najnowszym numerze "Przeglądu Przyrodniczego" ukazał się artykuł pt."Monitoring wilków (Canis lupus) z wykorzystaniem fotopułapek i analiz genetycznych w Wigierskim Parku Narodowym, 2013-2017". Jest on wocem współpracy przyrodników z Wigierskiego Parku Narodowego, Stowarzyszenia dla Natury "Wilk" oraz Instytutu Genetyki i Biotechnologii Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. Autorami pracy są: Maciej Romański, Maciej Szewczyk, dr Natalia Niedźwiecka, dr Sabina Nowak oraz dr inż. Robert Mysłajek. Do oceny liczby grup rodzinnych oraz czynników śmiertelności wilków w Wigierskim Parku Narodowym (północno-wschodnia Polska) zastosowano fotopułapki oraz analizy genetyczne oparte na 13 loci mikrosatelitarnego DNA. Na obszar parku narodowego zachodziły fragmenty terytoriów trzech wilczych grup rodzinnych, które użytkowały także duże obszary sąsiednich lasów gospodarczych. Średnia wielkość grupy wynosiła 6,4 osobników (zakres 2-11), podczas gdy średnia liczba szczeniąt obserwowanych latem (lipiec-sierpień) wynosiła 4,6 (zakres 1-8). Najważniejszym czynnikiem śmiertelności było kłusownictwo. Świerzbowiec był obserwowany w jednej z grup przez cztery kolejne lata i dotyczył od jednego do trzech osobników. Stwierdzono wysoką heterozygotyczność populacji (Ho=0,729, SE±0.006). Powierzchnia parku narodowego (150,8 km2), podobnie jak pokrywającego się z nim obszaru Natura 2000 “Ostoja Wigierska” (160,7 km2) jest zbyt mała, by zapewnić odpowiedni stan ochrony lokalnej populacji wilka, dlatego jego ochrona powinna być realizowana w znacznie większej skali przestrzennej.

Debata o wilkach w Parlamencie Saksonii

2018-05-15 | Debata o wilkach w Parlamencie Saksonii

Dziś w Komisji ds. Środowiska Saksonskiego Landtagu odbyło się publiczne wysłuchanie i debata w sprawie postępowania z wilkiem. W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele hodowców, myśliwych i przyrodników, a także zaproszeni eksperci, wśród których znalazła się także dr Sabina Nowak ze Stowarzyszenia dla Natury "Wilk"

Kampinos wędrowiec

2018-05-04 | Kampinos wędrowiec

Czy pamiętacie Kampinosa – pierwszego od dziesięcioleci wilka wychowanego w Puszczy Kampinoskiej, który w marcu 2017 r. wpadł pod samochód i dzięki wysiłkowi wielu osób został uratowany, zrehabilitowany, a potem w czerwcu 2017 r. uwolniony w Kampinoskim Parku Narodowym? Mamy nowe informacje o jego losach. Kampinos po paru miesiącach pobytu z rodzicami i rodzeństwem, wspólnych polowań i opieki nad kolejnym pokoleniem kampinoskich wilków, opuścił Puszczę Kampinoską i wyruszył na zachód. Dotarł do Lasów Gostynińsko-Włocławskich, gdzie przez następne kilka miesięcy zwiedzał najdalsze zakątki tego kompleksu leśnego. Jak wykazały kontrole miejsc jego pobytu, polował z sukcesem na jelenie i daniele. Wszystko wskazuje na to, że był w kontakcie z tamtejszymi wilkami. W marcu 2018 r. Kampinos przedostał się przez autostradę A2 i powędrował dalej na południowy-zachód, zatrzymując się po drodze w kilku mniejszych lasach i pokonując szczęśliwie wiele ruchliwych dróg. Od miesiąca jest w Lasach Milickich. Na początku maja sprawdzaliśmy miejsca, gdzie w ostatnich tygodniach spędzał najwięcej czasu. Ustawiliśmy tam fotopułapki. Odnaleźliśmy też resztki jego zdobyczy – starej łani jelenia. Kampinos spędził już na wolności 11 miesięcy i radzi sobie bardzo dobrze. Dzięki obroży GPS/GSM wiemy co się z nim dzieje i czy nie potrzebuje pomocy.

Publikacja o wilkach pogranicza słowacko-polskiego

2018-05-01 | Publikacja o wilkach pogranicza słowacko-polskiego

Nakładem słowackiego stowarzyszenia Fatranský spolok ukazała się książka będąca zbiorem referatów z konferencji „Výskum a ochrana Malej Fatry”. W jednym z rozdziałów przeczytacie o występowaniu wilka w zachodniej części Beskidów, na pograniczu polsko-słowackim. Tekst jest owocem współpracy przyrodników z Czech, Słowacji i Polski, w tym ze Stowarzyszenia dla Natury "Wilk". Współautorami artykułu są: dr Sabina Nowak, Robert Mysłajek i Michał Figura. Książka dostępna jest online. Badania czesko-słowacko-polskiego zespołu objęły przede wszystkim rejon Kysuc i Orawy wraz z częścią Beskidu Żywieckiego obejmującą masyw Wielkiej Raczy. W badaniach prowadzonych w latach 2011-2017 wykorzystano intensywne tropienia, rejestrację wycia, fotopułapki oraz analizy genetyczne oparte na identyfikacji osobników z wykorzystaniem 18 loci mikrosatelitarnych. Liczba wilków w grupach rodzinnych wahała się od 2 do 12 osobników, a liczba obserwowanych latem szczeniąt od 2 do 6. Analizy genetyczne wykazały stosunkowo szybką wymianę osobników w grupach, co prawdopodobnie jest wynikiem silnej presji łowieckiej na ten gatunek na Słowacji.

 

Przekaż 1% podatku na rzecz stowarzyszenia.

Dowiedz się więcej.



Nasz profil na Facebook Nasz profil na YouTube

Projekt i wykonanie: maszyna.pl
English
Polski