Aktualności archiwum

Puszcza Białowieska - Światowe Dziedzictwo Ludzkości UNESCO

2016-02-29 | Puszcza Białowieska - Światowe Dziedzictwo Ludzkości UNESCO

W ostatnim czasie odżył temat sposobu podejścia do ochrony Puszczy Białowieskiej, która jest kompleksem leśnym o światowej wartości przyrodniczej. Gorące spory dotyczące Puszczy niepotrzebnie dzielą nas Polaków, bo powinniśmy być dumni z tego, że jesteśmy dziedzicami tego wyjątkowego w skali Europy lasu, zwłaszcza że stanowi zaledwie 0,7% obszarów leśnych w naszym kraju. Puszcza Białowieska jest w całości uznana za obiekt przyrodniczy światowego dziedzictwa ludzkości UNESCO ze względu na niezaburzone procesy ekologiczne, charakterystyczne dla naturalnych lasów Niżu Europejskiego. Na naszej stronie do ściągnięcia ulotka wyjaśniająca najważniejsze kwestie w tej sprawie.

Beskidzkie rysie

2016-02-10 | Beskidzkie rysie

Tegoroczna zima jest zazwyczaj bezśnieżna nawet w naszym ulubionym terenie badań - w karpackiej części województwa śląskiego. Na szczęście nasze wideopułapki niestrudzenie nagrywają rysie - jedne z najpiękniejszych dzikich kotów. W naszym kanale YouTube możecie zobaczyć film z fragmentami najładniejszych nagrań. Okazuje się, że rysie występują obecnie we wszystkich trzech obszarach Natura 2000 położonych w Beskidzie Żywieckim, Beskidzie Śląskim i Beskidzie Małym.

Zajęcia o wilkach dla przedszkolaków

2016-02-08 | Zajęcia o wilkach dla przedszkolaków

"Wilki jest dziki, ale nie zły". Pod takim hasłem odbyły się zajęcia dla dzieci z Przedszkola Publicznego w Węgierskiej Górce (woj. śląskie). Ponad 70 przedszkolaków mogło się przekonać jak żyją wilki zamieszkujące pobliski Beskid Żywiecki i Beskid Śląski. O drapieżnikach opowiadał Michał Figura ze Stowarzyszenia dla Natury "Wilk". Jak donosi strona internetowa przedszkola: po prelekcji w całym przedszkolu słychać było chóralne „auuuu”. Wygląda na to, że Michałowi udało się zaczarować wszystkie dzieci w wilczki

Plany zwiększenia cięć w Puszczy Białowieskiej w latach 2016-2021

2016-02-06 | Plany zwiększenia cięć w Puszczy Białowieskiej w latach 2016-2021

Powierzchnia całej Puszczy Białowieskiej to około 1500 km2, część białoruska to 874 km2 (59%) – objęta w całości parkiem narodowym. Lasy polskiej części Puszczy Białowieskiej o powierzchni około 620 km2, zarządzane są przez: Białowieski Park Narodowy (105 km2 – 17% powierzchni Puszczy Białowieskiej, na tym obszarze lasy są pod ochroną) oraz Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe w ramach trzech nadleśnictw: Białowieża (123 km2 – 19%), Browsk (204 km2 – 32,5%) i Hajnówka (196 km2 – 31,5% powierzchni polskiej części Puszczy). Współpraca pomiędzy lokalnymi samorządami, organizacjami pozarządowymi, administracją Lasów Państwowych, administracją Białowieskiego Parku Narodowego oraz lokalnymi instytucjami naukowymi zaowocowała włączeniem przez UNESCO w czerwcu 2014 r. całości Puszczy w granice Obiektu Światowego Dziedzictwa. Polska aplikując o uznanie całej polskiej części Puszczy Białowieskiej Obiektem Światowego Dziedzictwa podjęła zobowiązanie zagwarantowania pełnej ochrony toczących się tu naturalnych procesów oraz właściwego statusu ochronnego całego spectrum zespołów organizmów i gatunków składających się na unikalne zróżnicowanie tego ekosystemu. Dla wszystkich trzech nadleśnictw opracowano Plany Urządzania Lasu (PUL) na lata 2012-2021, zatwierdzone przez Ministra Środowiska w 2012 r. PUL dla nadleśnictwa Białowieża zakładał, że na terenie administrowanym przez to nadleśnictwo zostanie wyciętych przez 10 lat (do 2021 r.) 63 471 m3 drewna (tzw. etat), w tym 771 m3 drewna to tzw. użytkowanie rębne, czyli wyrąb drzew dojrzałych, oraz 62 700 m3 to tzw. użytkowanie przedrębne, czyli wycinka młodych drzew i zabiegi pielęgnacyjne. Etat ten oparty został na wyliczeniach działającego w 2006 roku przy Prezydencie Lechu Kaczyńskim Zespołu Prezydenta RP do Opracowania Projektu Ustawy Regulującej Status Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego Puszczy Białowieskiej. Gwarantował on roczne limity wycinanego w Puszczy drewna, niezbędnego dla pokrycia z nadwyżką zapotrzebowania lokalnej społeczności na ten surowiec. Niestety przez 4 lata obowiązywania PUL (w latach 2012-2015), wycięto w nadleśnictwie Białowieża 57 tys. m3 drewna, czyli blisko 90% planu. Jesienią 2015 r. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Białymstoku przygotowała tzw. Aneks do obowiązującego Planu Urządzania Lasu dla nadleśnictwa Białowieża. Aneks ten przewiduje na pozostałe 6 lat do 2021 r. wycięcie na terenie nadleśnictwa Białowieża 318 000 m3 (netto) drewna, czyli pięciokrotnie więcej, niż założono w PUL na całe 10 lat. W tym: 198 900 m3 drewna do wycięcia to tzw. użytki rębne, czyli dojrzałe duże drzewa. Jest to 258 razy więcej, niż założono w dotychczasowym PUL na 10 lat. Nowa powierzchnia wyrębu w nadleśnictwie Białowieża wyniesie 7 805 ha, czyli wyrąb obejmie 63,5 % nadleśnictwa, pozostałe 34% nadleśnictwa stanowią rezerwaty. W ramach planowanej do wyrębu powierzchni, 34% to lasy, które są starodrzewami, a 8,5% lasy, które są rzadkimi i zagrożonymi borami na siedliskach wilgotnych i bagiennych, czyli siedliskami o symbolu 91D0 z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej. Planowany wyrąb starodrzewi w nadleśnictwie Białowieża obejmie 20% starodrzewi jakie przetrwały jeszcze w Puszczy Białowieskiej. Zwiększenie cięć, którego głównym celem są drzewostany świerkowe, jest zdaniem LP sposobem na powstrzymanie rejestrowanego od kilku lat w Puszczy zamierania świerków, któremu towarzyszy gradacja kornika drukarza. Tymczasem zdaniem naukowców proces zamierania świerków i gradacji kornika jest jednym z przejawów naturalnej dynamiki lasu, reakcją na powtarzające się w ostatnich latach suche i gorące lata, którego efektem będzie stopniowa zmiana składu gatunkowego puszczańskich drzewostanów z drzew iglastych na liściaste. Nie da się go powstrzymać wycinką opanowanych przez korniki świerków w warunkach takiego lasu jak Puszcza Białowieska, gdzie znaczna część powierzchni jest chroniona i nie można tam prowadzić wyrębu (w tym cała część białoruska). Zatwierdzenie przez Ministra Środowiska tego Aneksu otworzy możliwości zatwierdzenia podobnych Aneksów dla pozostałych dwóch puszczańskich nadleśnictw i powrót w części Puszczy zarządzanej przez PGL Lasy Państwowe do typowych praktyk leśnych realizowanych we wszystkich zwykłych lasach gospodarczych w kraju.

Artykuł o rekolonizacji zachodniej Polski przez wilki

2016-02-03 | Artykuł o rekolonizacji zachodniej Polski przez wilki

W czasopiśmie „Mammal Research” ukazał się artykuł pt. „Wolf recovery and population dynamics in Western Poland, 2001–2012″, którego autorami są dr Sabina Nowak ze Stowarzyszenia dla Natury „Wilk” oraz dr Robert Mysłajek z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Wydziału Biologii UW. Praca poświęcona jest dynamice populacji, rozrodowi i śmiertelności wilków powracających do zachodniej części kraju. Badania pokazały, że objęcie wilków ochroną w 1998 r. umożliwiło im zrekolonizowanie rozległych lasów zachodniej Polski,położonych daleko (376 ± 106,5 km) od populacji źródłowej znajdującej się we wschodniej Polsce. W latach 2002-2012 populacja zwiększyła się z kilku do około 140 wilków, żyjących w 30 grupach rodzinnych, ze średnim tempem wzrostu 38% rocznie (λ= 1.38, SE=0.10). Przy czym w latach 2011-2012 utrzymywała się na poziomie ok. 20%. Obszar stałego występowania wzrósł z 600 km2 do 10,900 km2, ze średnim zagęszczeniem 1,3 wilka/100 km2. Średnia odległość pomiędzy sąsiednimi terytoriami wilczymi zmalała z 260 km do 25 km. W latach 2001-2005, połowa prób osiedlenia się przez wilki w nowych obszarach kończyła się niepowodzeniem po 1-2 latach, podczas gdy w okresie 2006-2009 tylko jedna piąta osiedlających się wilków nie była w stanie przetrwać dłużej niż 2 lata. Liczba wilków w grupie wahała się od 2 do 9, a średnia wielkość grupy wzrosła z 1,8 w 2001 r. do 4,8 w 2012 r. Przeżywalność szczeniąt od maja do końca listopada wynosiła 50% - średnia liczba szczeniąt obserwowanych w grupie wynosiła 5,1 w maju i 2,5 w listopadzie). Spośród 28 znalezionych martwych wilków, 65% zginęło w kolizjach z samochodami, 25% zostało skłusowanych, 7% padło wskutek chorób i innych czynników naturalnych. Wszystkie wilki, które stały się ofiarami wypadków drogowych, były młode, większość z nich stanowiły samce (67%). Wilki potrącone na drogach znajdowały się średnio 11,6 km od centrum terytorium najbliższej watahy. Rekolonizacja zachodniej Polski rozpoczęła się od skokowej, długodystansowej dyspersji, która umożliwiła wilkom zakładanie watah w miejscach odległych od populacji źródłowej. Z biegiem czasu, wzorzec dyspersji zmienił się na mieszany, łączący dyspersję skokową i stopniowe zasiedlanie obszarów sąsiadujących z istniejącymi watahami (dyspersję poprzez dyfuzję), co spowodowało tworzenie się watah w bliskiej odległości od już istniejących grup. Po 12 latach rekolonizacji, wilki w zachodniej Polsce zajmowały około 30% potencjalnych przydatnych dla wilków siedlisk.

Wilcze spotkanie w Toruniu

2016-02-02 | Wilcze spotkanie w Toruniu

Marek Maćkowiak - członek Stowarzyszenia dla Natury "Wilk" monitorujący wilki w Puszczy Bydgoskiej, poprowadził w Toruniu spotkanie poświęcone tym drapieżnikom. W spotkaniu, które odbyło się w Cafe Hanza, wzięło udział kilkadziesiąt osób.

 

Przekaż 1% podatku na rzecz stowarzyszenia.

Dowiedz się więcej.



Nasz profil na Facebook Nasz profil na YouTube

Projekt i wykonanie: maszyna.pl
English
Polski