Ochrona wilka w obszarach Natura 2000

2017-09-06 | Ochrona wilka w obszarach Natura 2000

W Dyrektywie Siedliskowej UE, będącej prawną podstawą tworzenia specjalnych obszarów ochrony Natura 2000, wilk jest gatunkiem priorytetowym. Nic więc dziwnego, że jest on przedmiotem ochrony w szeregu obszarach Natura 2000. Jednak większość z nich utworzono jeszcze przed rozszerzeniem się zasięgu występowania wilka. W tej sytuacji konieczna była więc weryfikacja skuteczności ochrony siedlisk drapieżnika. Aby to zbadać zespół naukowców z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego (mgr Tomasz Diserens, mgr Maciej Szewczyk, dr Robert W. Mysłajek), we współpracy ze specjalistami ze Stowarzyszeniem dla Natury „Wilk” (dr Sabina Nowak i dr Natalia Niedźwiecka) oraz Instytutu Biologii Ssaków PAN w Białowieży (dr Tomasz Borowik), porównał obecne rozmieszczenie wilka z siecią obszarów Natura 2000 mających w założeniu chronić jego siedliska. Eksperci przyjęli założenie, że minimalnym poziomem jest ochrona co najmniej 20% dogodnych siedlisk. Wyniki ich analiz ukazały się właśnie w czasopiśmie PLoS ONE.

Wilki i psy - trudne relacje

2017-09-05 | Wilki i psy - trudne relacje

Dlaczego wilki zabijają psy? Wokół tego pytania narosło wiele nieporozumień. W nowej odsłonie "Mitów o wilkach" zagadnieniem tym zajmuje się dr Sabina Nowak. Polecamy lekturę.

Kampinos z rodziną

2017-08-29 | Kampinos z rodziną

Badania DNA potwierdziły, że wilk Kampinos powrócił do swojej rodziny. Wilk Kampinos, który po kolizji z samochodem został wyleczony i wypuszczony 7 czerwca 2017 r. w Kampinoskim Parku Narodowym, jest monitorowany za pomocą obroży telemetrycznej z systemem GPS GSM. GPS automatycznie lokalizuje pozycje wilka, a zebrane dane są przesyłane do odbiornika poprzez system telefonii GSM. Jednak, by przekonać się czy Kampinos przebywa z grupą rodzinną konieczne są dodatkowe badania z wykorzystaniem analiz DNA. Miejsca, w których przebywał Kampinos są, po ich opuszczeniu przez wilka, dokładnie sprawdzane. Czasami udaje się w nich odnaleźć wilczą sierść lub świeże odchody, a z takiego materiału można wyodrębnić DNA umożliwiające identyfikację osobników. Zajmują się tym biolodzy ze Stowarzyszenia dla Natury „Wilk” oraz Grupy Genetyki Konserwatorskiej z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Wydziału Biologii UW...

Modelowe wilki

2017-08-16 | Modelowe wilki

Modele przydatności siedlisk są narzędziem często wykorzystywanym w ochronie przyrody i zarządzaniu środowiskiem, zwłaszcza do przewidywania rozwoju populacji gatunków zagrożonych wyginięciem. Rzadko jednak nadarza się okazja ku temu, by założenia modelu zostały zweryfikowane bezpośrednio w terenie. Taką możliwość dał powrót wilków do zachodniej Polski. W 2008 roku wykonano dla tego obszaru model przydatności siedlisk dla wilków opierając się na danych o występowaniu gatunku we wschodniej części kraju. Okazało się wówczas, że dogodne warunki siedliskowe dla występowania tego dużego drapieżnika znajdują się także w rozległych lasach położonych na zachód od Wisły. Po objęciu wilka ścisłą ochroną w 1998 roku, jego populacja zaczęła się powoli odtwarzać. Wilcze rodziny na wschodzie kraju z powodzeniem się rozmnażały, a młode wilki wyruszały w poszukiwaniu nowych terytoriów na zachód, tym samym umożliwiając naukowcom ocenę trafności ich przewidywań. Weryfikacją modelu zajął się zespół naukowców ze Stowarzyszenia dla Natury „Wilk”, Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz Instytutu Biologii Ssaków PAN, wyniki ich badań ukazały się właśnie w czasopiśmie Diversity and Distributions. Badacze wykorzystali dane o notowaniach wilka w zachodniej Polsce zebrane przez ostatnie 15 lat. Okazało się, że wilki występowały na stałe w terenach ocenianych w ramach modelu jako dobre i bardzo dobre dla tego gatunku, czyli takich gdzie był dostatek lasu, a zagęszczenie dróg publicznych niskie. Co więcej – Do rozrodu drapieżniki wybierały tereny o najlepszych parametrach, charakteryzujące się najwyższą lesistością i najmniejszym udziałem struktur antropogenicznych – wyjaśnia kierująca badaniami dr Sabina Nowak ze Stowarzyszenia dla Natury „Wilk”. Choć wilki osiedlały się na stałe w najlepszych dla nich miejscach, to pojedyncze obserwacje tych drapieżników zdarzały się nawet w terenach ocenianych przez model jako nieprzydatne. Zjawisko to było częstsze w drugiej fazie rekolonizacji, gdy liczebność wilków wzrosła. – W takich miejscach pojawiają się osobniki młodociane w trakcie dyspersji, gdy samodzielnie poszukują dogodnych miejsc do osiedlania się. Nie pozostają tam jednak długo, szybko ruszają w dalszą drogę, by założyć grupy rodzinne w dogodniejszych lokalizacjach – tłumaczy dr Nowak. Opracowany dla Polski model przydatności siedlisk z dużą dokładnością przewidział rozwój populacji drapieżnika w zachodniej części kraju. Autorzy pracy sugerują, by podobne podejście zastosować do przewidywania przyszłego rozmieszczenia wilków na nizinach środkowej i północnej Europy, dokąd trafiają wilki z Polski. – Ten region Europy rekolonizują wilki z obszarów o podobnych wymaganiach siedliskowych, a badania genetyczne potwierdzają, że pierwotnym źródłem ich pochodzenia jest północno-wschodnia Polska – mówi współautor badań dr Robert Mysłajek z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Wydziału Biologii UW.

Czy mieszańce wilków i psów są groźniejsze niż wilki?

2017-08-15 | Czy mieszańce wilków i psów są groźniejsze niż wilki?

Psy powstały w wyniku udomowienia wilków. Jako najbliżsi krewni mogą się ze swoimi dzikimi przodkami kojarzyć, a mieszańce psów i wilków są płodne. W środowisku naturalnym do krzyżowania się pomiędzy nimi dochodzi niezwykle rzadko. Takie krzyżówki wzbudzają wiele obaw, ale czy słusznie? Dr Sabina Nowak w kolejnej odsłonie "Mitów o wilkach" odpowiada na pytanie, czy mieszańce wilków z psami są faktycznie groźne. Zapraszamy do lektury - czytajcie w dziale "Mity o wilkach".

 

Przekaż 1% podatku na rzecz stowarzyszenia.

Dowiedz się więcej.



Nasz profil na Facebook Nasz profil na YouTube

Projekt i wykonanie: maszyna.pl
English
Polski